“Hapsi Flapsi” is een toestand binnen ondernemingen (groot of klein), waarbij leiding en medewerkers structureel achter de feiten aan lopen. Korte termijn denken, ad-hoc management en wegkijken bij problemen zijn aan de orde van de dag.
Schijnoptimalisatie
“Hapsi flapsi” kondigt zich nooit vooraf aan. Het verschijnt altijd heel geniepig op kousenvoeten. Vooral in een periode van hoogconjunctuur zijn bedrijven er erg vatbaar voor. Ze scoren veel opdrachten enveel omzet van steeds meer klanten. Er ontstaat hebberigheid en ondernemers focussen zich meer op het scoren van omzet dan op de methode om omzet te realiseren. Ze zijn alleen maar bezig met vandaag en denken niet na over wat er ooit zou kunnen gebeuren. De waan van dag viert er hoogtij.
Hoe langer de wind in de rug blijft, des te meer alertheid op mogelijke tegenwind afneemt. De omstandigheden veranderen toch nauwelijks en zijn prima voorspelbaar. Met ad-hoc maatregelen worden moeilijkheden omzeilt en slagvaardig brandjes geblust. “Klanten die klagen moeten niet zeuren” is het motto. En als hun dat niet zint, dan gaan ze maar naar een ander. De markt is immers booming! Er wordt geen tijd gestoken in het ontwikkelen van verkoopplannen. De aandacht voor het verbeteren en vooral handhaven van afspraken en procedures neemt af. De onderneming functioneert op alle fronten volledig op de automatische piloot. Directie en management geloven echt dat ze het goed doen en zwelgen in schijnoptimalisatie.
De hapsi flapsi werkelijkheid
Maar dan komt de dag dat de barometers onderuit gaan. De wind neemt fors toe en komt uit een andere richting. Opeens moet er scherp aan de wind gezeild worden. De conjunctuur komt in een neerwaartse spiraal en er zouden plannen moeten zijn om die het hoofd te bieden. De orders komen niet meer vanzelf binnen en de omzet loopt sterk terug. Ondernemers worden zenuwachtig, want van hen wordt verwacht dat ze een scenario hebben om op terug te vallen. Er wordt paniekvoetbal gespeeld. Medewerkers worden verbaal onder druk gezet om meer omzet binnen te halen, zonder dat er sprake is van goede plannen.
Het achterstallige onderhoud aan het ontwikkelen van plannen en een heldere structuur komen opeens pijnlijk aan het licht. Het besef bij de directie en management ontluikt dat zij dit hadden moeten zien aankomen. Die gedachte wordt gesmoord door hun hoofd voor de werkelijkheid in het zand te steken.
Ze verliezen de grip en de controle. De interne communicatie werkt meer en meer volgens het principe van de “eilandjescultuur“. De tegenwind gaat ten koste van de motivatie van de medewerkers. Binnen no time wordt er achter de feiten aangelopen. De ene ad-hoc beslissing wordt afgedekt met de volgende. De “Hapsi Flapsi” werkelijkheid is een feit.
Ondernemen of ondergaan!
In een “hapsi flapsi” werkelijkheid is de enige remedie om moed te tonen en de koppen uit het zand halen. De werkelijkheid onder ogen zien en de vicieuze cirkel doorbreken. Om in de beeldspraak te blijven: “Wacht niet tot de wal het schip keert. Het is een kwestie van “ondernemen of ondergaan!”